Pfffff. Zo schrijf je met een in azijn gedoopte pen een tirade tegen de content-loze webpagina’s (van die sites waar jarenlang dezelfde gedateerde nonformatie te vinden is), en zo val je met de snelheid van je eigen internetverbinding in de kuil die je voor een ander had gegraven. Met andere woorden: bijna had ik mijn deadline voor nieuwe content (lees: een nieuwe column) niet gehaald. Toen collega Van Reenen mij onder valse voorwendsels (misplaatste bijbelse citaten over het voeden van de hongerigen en het laven der dorstigen staan mij nog het meeste bij) wist te strikken voor een regelmatige bijdrage aan de KEMBIT website, moet ik u eerlijk bekennen dat ik een beetje uit de oefening was. Mijn overdenksels in de “Limburg Onderneemt” stamden uit de periode 2004 – 2006, en dat is toch inmiddels wel weer meer dan een lease-auto geleden.

Toen ik het boekje dat van die columns is verschenen (als u de dienstdoende commerciant eens lief aankijkt, is er wellicht nog ergens een exemplaar op te duikelen) er nog eens op nasloeg, viel me op dat veel van die columns in vier jaar tijd niet of nauwelijks aan actualiteit hebben ingeboet. Virussen en computerinbraken zijn nog steeds aan de orde van de dag; een nieuwe PC inrichten is nog altijd minimaal één weekend aan quality time inleveren, de mailbox puilt nog altijd uit als je terugkomt van vakantie, je nieuwe GSM is nog onbegrijpelijker geworden en het is nog steeds moeilijk apples met peren te vergelijken. Iedereen in ICT-land is nog steeds manager (of wil dat zijn) en alle wijsheid komt uit het oosten, en vooral niet uit je eigen regio.

Is er dan niets veranderd? Toch wel. De glamour is er langzamerhand van af. Nam je vroeger meesmuilend de fiscale bijtelling van je lease-bak voor kennisgeving aan: tegenwoordig is dat een unique selling point en drijft het de ICT-er in vehikels waar men zelfs na het monteren van handvaten aan de zijkanten niet begraven zou willen worden. Een GSM van de zaak als lokker? Je valt tegenwoordig pas op als je niet 24 uur per dag telefonisch bereikbaar bent. Een laptop? Wie kan er nog zonder? Je krijgt ze tegenwoordig al cadeau bij een zojuist al aangeduid automerk (20% bijtelling), zo aangeprezen door twee kennelijk aan de geestverruimende middelen geraakte adolescenten (hopelijk geen IT-ers), die de melige woordspeling “laptoppertje” begiechelen als ware het een plaatje uit “de Lach” (schalkjes!). Oh ja, en als de tarieven dalen, dan devalueren we het begrip senioriteit: met 5 jaar ervaring ben je toch wel vet senior.

Volwassen word je met vallen en opstaan. Maar er zijn toch een hoop dingen blijven liggen. Bang om op te staan, misschien?