In de vorige aflevering vertelde ik u over mijn nieuwe laptop: nog bedankt voor de bezorgde reacties. Inmiddels (en we zijn nu zo'n zes weken verder) durf ik mijn oude laptop steeds vaker uit te laten staan. Ik weet dat ik er uiteindelijk afstand van moet doen, omdat ik er anders steeds op zal blijven terugvallen. Dat is fysiek al bijna onmogelijk: ik sleep al sinds jaar en dag een flinke koffer mee, en daarin is echt geen plaats voor een tweede laptop.

Het is de diepgewortelde angst voor het loslaten. En het is een kwestie van vertrouwen. Vergelijk het met het uitbesteden van (gedeelten van) uw IT. Volgens de theorie is er voor uzelf een regierol weggelegd, maar ja, u weet er zoveel van, en u zou zelf dingen anders doen. Toch moet u zich neerleggen bij het feit dat er een keuze gemaakt is voor een derde partij, die zaken zodanig aanpakt dat de dienstverlening er beter van wordt en dat u er zeker niet meer voor betaalt. U moet het loslaten... U moet het loslaten! LOSLATEN, ZEI IK!

Goed zo. U hebt een belangrijke stap gezet. Als u nu vervolgens zelf niet weet wat u nog zou moeten doen, is er een fout gemaakt in de uitbesteding. Als u zich toch in detail gaat bemoeien met de manier waarop de dienstverlening wordt geleverd, zit u aan de verkeerde kant van het contract. Zo verstoort u de balans, en dat leidt onvermijdelijk tot fricties en conflicten. Ga terug naar af, u ontvangt geen tweehonderd euro.

U bent er nog? Vertrouwen is dan het motto. Het komt goed. De mensen die u hebt ingehuurd kunnen het! En als er iets is (incident management)? Dan bel ik (call management). Dan vraag ik (demand management)! En als het niet in het contract is voorzien (change management)? Dan betaal ik er extra voor (contract management). Net als voor de reparatie van mijn computer, wanneer de garantieperiode is verstreken. En als u geluk hebt, hebt u nog een oude computer om de reparatieperiode te overbruggen.

Ik geloof dat ik 'm nog maar even vasthoud.