Marieke had het hotel via het Internet gevonden. Ze had gegoogled op "gezellig+hotel+Limburg" en had de boeking via de zo gevonden site afgehandeld. Via telebankieren had ze het bedrag overgemaakt, en niets leek een voorlopig laatste gezellig weekendje met z'n tweetjes in de weg te staan. Hoogzwanger en bijna uitgeteld had ze er toch op aangedrongen samen een leuke plaats te bezoeken en zich nog een keer te laten verwennen in zo'n typisch landelijk hotelletje. "Ken je daar de weg?", had ze haar man Zef gevraagd, maar die vertrouwde volledig op zijn TamTam navigatiesysteem. Bovendien had hij onlangs een mobiele telefoon met prepaid belbundel gekocht, zodat ze hem ook op het werk kon bereiken, mocht er iets in haar conditie veranderen. Het was fijn dat hij daarmee ook digitale foto's kon maken; altijd handig bij de bevalling, hoewel je bij die lage resolutie zonder flitser waarschijnlijk niet goed kon zien wat wat was...
De reis op zich was goed gegaan. Behalve die rotonde, die nog niet als zodanig herkend werd door de TamTam, en die hen onbedoeld 15 kilometer over een snelweg de verkeerde kant op had gestuurd, had de route redelijk geklopt. Zijn vrouw klopte ook: op het dashboard om de eerste weeen op te vangen. "Ik bel 112, dat ze het ziekenhuis moeten waarschuwen!", jankte Zef in paniek, alles vergetend wat ze op zwangerschapsyoga hadden geleerd. De graadmeter voor het gsm-bereik liet nul streepjes zien: dit was waarschijnlijk het laatste zwarte gat van Limburg. Zwart was het zeker; je kon geen hand voor ogen zien. "U bevindt zich in een niet-gedigitaliseerd gebied", zei de TamTam. "Ik houd het niet meer", kermde zijn vrouw vanaf de bijrijderstoel, terwijl de vliezen braken.
In de verte zag Zef een schuur in het veld staan, waarschijnlijk van een schaapsherder. Sfeervol verlicht, het enige lichtpuntje in de volkomen duisternis van het platteland, zag de schuur er uitnodigend uit. Als een mug naar een lamp werd Zef aangetrokken. "Piep, piep, piep", zei de telefoon ineens. Eindelijk, bereik! "Puffff, puffff, puffff", kreunde zijn vrouw. "Bethlehemstraat", stond op het scherm van het navigatiesysteem. "Aha!", riep Zef, terwijl hij 112 intikte, "Kijk, daar staat een bord: als we hier afslaan, zijn we zo bij het ziekenhuis!"
Vier uur later werd hun kindje geboren: een meisje. Ze noemden haar Zusje.
Namens alle medewerkers van KEMBIT "high touch" feestdagen en een "high tech" nieuwjaar!