Ik ga geen discussies meer aan over merken computers. De tijd dat er koppen rolden over de keuze Alpha of IBM (later Nokia, jawel, en Compaq) ligt ver achter ons. Voor de business markt worden eigenlijk nauwelijks nog slechte computers gemaakt en de die-hards die toch verschillen weten te constateren op basis van specificaties (DDR2 of DDR3 geheugen bijvoorbeeld) doen hun best maar: effect heeft het niet of nauwelijks op het koopgedrag van ondernemingen die hun IT serieus nemen. Nee, klanten winnen doe je in dit segment met een goede prijs-kwaliteit verhouding, met standaardisatie, uitwisselbaarheid en vooral met service. Wie thuis wel eens een upgrade doet naar een nieuw operating system, of wie wel eens een herinrichting van de computer doet omdat wederhelft en kinders met hun ongebreideld internetgedrag de registry compleet hebben verstopt en het opstarten tot een martelgang hebben gemaakt, die weet dat er toch wel een dag in gaat zitten, voordat alles weer een beetje begint te lijken op een werkbaar geheel. Dat is privé misschien niet zo erg, maar kost je zakelijk een vermogen, zeker als het om grote getallen gaat.

Dus geen discussies meer over merken. Toch jeuken mij de vingers om iets te schrijven over de iPad. U weet wel, dat nieuwe apparaat van het Beatles-label, dat het midden houdt tussen een laptop (waarvoor de uitrusting en de capaciteit te summier is) en een GSM (waarvoor het ding te groot is, je loopt toch voor gek met zo’n plaat aan je hoofd, dus dat bellen hebben ze maar weg gelaten). Lagen de mensen in Amerika (waar anders?) in het begin nog vrijwillig nachtenlang voor de deur van de winkel om toch maar vooral de eerste te zijn die er een had, op het laatst leek het alsof degenen die de nacht buiten doorbrachten daarvoor feestelijk werden betaald. Het apparaat is bedoeld voor, ik citeer, het lezen van boeken, het luisteren naar muziek, het kijken van films, spelen van videogames, e-mailen en browsen op internet. De kenner herkent natuurlijk ogenblikkelijk dat voor dat soort zaken nog geen enkel ander apparaat op de markt was en gaat vervolgens snel over tot bestelling (in Amerika, Canada of Roemenië, waar anders?), om toch maar vooral de eerste te zijn die kan laten zien dat je met het apparaat een boek kunt lezen (alsof je daar nog zin in hebt na het zoeken naar de gebruiksaanwijzing).

Wim Sonnenveld (een cabaretier uit het pre-MP3 verleden) zei het al: “Ach, ik ben te oud voor die rotzooi”, al zie ik dat oud-zijn in dit geval toch meer als geestelijke rijpheid. De iPhone hype en nu weer de iPad mania: ik doe er niet aan mee. Ze kunnen me de (i)pot op.

p.s. Als u die laatste woordspeling leuk vond, heb ik er nog wel een. Er schijnen tegenwoordig, naast podcasts ook vodcasts te zijn. En dat heb ik niet eens verzonnen .....!