Ik doezel weg op mijn ligbed en denk aan gisteren, toen ik twee T-shirts moest afrekenen bij "my friend" van een boetiekje in Heraklion. Met zichtbaar vertrouwen bediende de verkoper zijn computer. Niks Windows XP in een netwerk, geen design flatscreen beeldscherm. Gewoon ouderwets stand alone DOS met een dBase applicatie in kleuren waar je ogen pijn van doen en dat op een beeldscherm dat de helft van de toonbank in beslag neemt. Maar toch: hij drukt op de vettigste knop op een na (die is namelijk zo vies dat hij ook wel de "del"-knop wordt genoemd) en na de uitstoot van een overdosis ozon rolt er een mooi opgemaakte factuur uit zijn Laserjet2, geprint op eigen briefpapier dat hij bij zijn neef liet drukken...
Ik schrik op uit mijn dagdroom. De ober. Ja, lekker, doe maar. Weer droom ik weg. Ik zit in de lobby van het hotel en heb zojuist mijn kneetop (het kleinere broertje van de laptop) aangezet. Met een vrolijke "ping" krijg ik in het Nederlands de mededeling op het scherm dat ik me in de lobby van het hotel bevind (dat wist ik ai, maar toch...) en dat ik over de volle bandbreedte van het draadloze hotelnetwerk kan beschikken, om die zaken die ik wil gebruiken aan te roepen. Ik heb een abonnement op een aantal softwarepakketten en die zijn dan ook met een klik beschikbaar. Na de printopdracht vertelt het beeldscherm me dat de printer bij de uitgang rechts staat en dat de kosten van het maken van het printje ten laste van mijn hotelrekening zullen worden geboekt.
Opnieuw schrik ik wakker, ditmaal van vrouw en dochter die me er aan herinneren dat we zodadelijk gaan eten. "En je moest toch nog wat sturen naar de krant?" Ik kijk naar mijn handheld en vraag me af hoe de KEMBIT-techneuten die verbindingen ook al weer instelden. De laatste keer kostte me dat zelf een halve dag en heb ik het briefje uiteindelijk maar gewoon gemaild. Per post, welteverstaan.
Onze website www.kembit.nl IS overigens ook toegankelijk via de Internetcafe's in het buitenland...