Als ondernemer heeft u zich vast al vaker afgevraagd hoeveel u kwijt bent aan IT. U zou dat niet alleen op jaarbasis willen weten, maar liefst ook nog uitgesplitst naar kosten per wekplek. In de tijd van de stand-alone pc's, toen de loonkosten lager waren en de prijs van hardware en software nog de kostenveroorzakers waren, kon je door middel van zo'n exercitie al snel inzichtelijk maken dat switchen naar een ander merk of een andere hardware- en softwareleverancier lonend zou moeten zijn. Al snel kwam men er achter dat de bijkomende zaken zoals onderhoud, maar zeker ook het personeel dat nodig was om de zaak draaiend te houden, steeds grotere kostenfactoren werden. Het begrip "Total Cost of Ownership" (TCO) deed zijn intrede: een model dat helpt inzage te krijgen in de gebudgetteerde (directe) kosten en de ongebudgetteerde (indirecte) kosten die zijn gemoeid met het aanschaffen, onderhouden en gebruiken van een toepassing of een systeem. Je kunt daarin heel ver gaan: er zijn gevallen bekend waar het gemiddelde toiletbezoek van een IT-medewerker in het model werd doorberekend.
Bedrijven maten de volwassenheid van hun IT aan de hoogte van de TCO, keurig uitgedrukt in een prijs per gebruiker, met twee getallen achter de komma. Omdat zo'n getal nietszeggend was (er werden, zoals in onze branche welhaast gebruikelijk, appels met peren vergeleken), gingen adviesbureaus bij grote bedrijven onderzoek doen naar de TCO, om die vervolgens te toetsen aan een lijst van door datzelfde adviesbureau bij andere bedrijven vergaarde cijfers, en vervolgens te oordelen of die TCO beter of slechter was dan bij een qua grootte en branche vergelijkbaar bedrijf. Dat de verschillende adviesbureaus elk hun eigen model ontwikkelden, droeg niet bij tot het verkrijgen van een eenduidige norm.
Een ding werd echter wel duidelijk: in een netwerkomgeving en bij toepassingen die door het hele bedrijf worden gebruikt, leidt het toevoegen van gebruikers vaak tot een reductie van de TCO per gebruiker, omdat, binnen een bepaalde bandbreedte, er nauweliJks additionele kosten hoeven te worden gemaakt voor beheer. Bovendien worden initiële investeringen over meerdere gebruikers gedeeld. Concentratie van kennis en kunde en het delen van expertise is het logisch gevolg, zeker door de prijserosie van hard- en software en de stijgende loonkosten. Shared Service Centers, Competence Centers; het zijn allemaal benamingen voor de concentratie van kennis en kunde om daarmee meer gebruikers te kunnen bedienen en de TCO te verlagen.
Een oude tegeltjeswijsheid zegt: "Wie zich het verleden niet herinnert, is gedoemd het te herhalen". Zou het niet geweldig efficient zijn om een centrale computer op te stellen, daar domme terminals aan te hangen en het geheel door een centrale afdeling te laten beheren?